İki Çocuk, Bir Yurt: Gurbetin Sancıları ve Çaresizlik

O kişinin kafasında derin vazgeçilmez iz mevcuttu. Kavganın başına birkaç şarapnel parçası batmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. İsmi Nasır’dı. Savaş ortamında dertli yaralar asıt olmuş mültecilerin tedavi edildiği Danca merkezinde bir zaman tedavi görmüştü. Sağ kolu sınırlı hareket ediyor, el sıkışırken sol kolunu kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı tanıdım oğlunu Rahman’ı okula götürüp getirirken buldum. Bazı günler avucuma birçok kalem, silgi ve kalem açacağı bırakıyordu. Oğlunun okuldan insanlara verdiği kalemleri başkalarının alması amaçlı okulun önüne bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocukların farklı öyküsü vardı. Bazı çocuklar savaşın etkisini hala yüzleşememiş aile ortamlarından geliyordu. Sık sık kavga ediyorlardı. Günlerimiz “Yapmayın kurtulun!” demekle geçiyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman başlangıç seviyesine hazırlık sınıfına girmişti. Eğitim sırasında ve aile ortamında zorlanıyordu.

Okul uzmanı çabalar tesir etmedi. İdare, durumu değerlendirmek amacıyla Rahman’ın ailesini daveti yapmayı kararlaştırdı.

Aile hepsi birlikte gelişti. Hepsi aynı evde. Aile büyüğü toplantı odalarına girdiklerinde, O çocuk ayağa kalktı, “Öğretmen!” dedi koşarak büyükanne ve büyükbabasının ellerini öpmeye ilk kez yaptı.

Dışarısı soğukken ben birkaç kat giymiştim. Dede, yalın ayak geldi. Yeleğin içine giymiş gibi beyaz kıyafetini ayak bileklerine kadar uzamış giydi. Anne ve nine çarşaflıydı. Eğitimdeki durumunu ifade etmeye başladığımızda, Rahman fazla rahatsız oldu. Ağlayarak hıçkıra başladı. Çocuk ruhu gizli sır kavramaya çalışıyorduk.

Baba oğlu çoğu zaman evden uzaklaştığını, güvenlik güçleri tarafından bulundu söyledi Anne ise, kendisini “Hâlâ gözleri haklı şekilde yatak gece işemeye!” dedi. O çocuk utanarak odadan ayrılmak ne yapacağını bilmedi. Sorunu fazla kültürlüce.

Toplantıda ailenin de destekleriyle oğlunun birkaç rehberlik uzmanına yapılmasına karar verildi. Eğitim kurumları zaman zaman Rahman’la özel ve işbirliği görevi bana.

Sonraki zamanlarda Rahman koridorda koşarken, kapıya çarptı. Zararı olmadı lakin canı yandı, uzun uzun ağlamaya başladı. Rahman’ı teselli etmek amacıyla elini tutarak okul götürdüm. Onun önüne beyaz kağıt bir kalemler koydum. Raftan aldım, birkaç kitap okuma görünümü görerek uzaktan onu sessiz sade> izlemeğe devam ettim. Rahman, çeşitli renklerde boya kalemleriyle bir karalarken beni unutmuş kendi dünyasında konuşuyordu. Daha sonra kağıt çıkarıp bana koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. O, bir çocuk… Çok yorgun, orada kalmak istiyor, okula gitmek. Arkadaşları onu sevmiyor!” anlattı. Yaz tatilinden sonra farklı başka bir kurumda çalışmaya. Rahman’ı gözden kaçırdım.

Yürürken Nasır’la buluştum. Beni fark etti, “Hoca!” diyerek elime sıkıca çalıştı. O çocuk sorarken, yüzü ve sinirlendi; benden saklamadı. Rahman daha sonra sık sık çeşitli Kriminal olaylarına sorumsuzca yetkililer kayda kayda alınmış. Ailesinden ayrı tutulup sorunlu gençlerin bakıldığı bir koruma yurduna yerleştirilmiş. Bütün çabalarımıza rağmen o çocuğu kurtaramayan olduk.